Tayfun'un Menzilinde Kızılelma Şafağı

Yüzyıllardır süregelen "Doğu ile Batı arasında bir köprü" tanımı, Türkiye için artık dar bir gömlektir. Biz o köprüyü çoktan geçtik; şimdi o köprünün üzerinden kendi füzelerimizi yürütüyor, kendi gökyüzümüzün koordinatlarını bizzat kendi algoritmalarımızla çiziyoruz. Bir zamanlar "Batı’nın ileri karakolu" olarak görülen, savunma stratejisini başkalarının hibe ettiği hurda tanklara ve mühimmatı başkasında olan silahlara göre kuran o pasif Türkiye, artık tarihin tozlu sayfalarına gömülmüştür. Bugün karşımızda; jeopolitik bir nesne değil, küresel bir özne olan; namlu ucunda birilerinin onayını bekleyen değil, kendi menzilini kendi belirleyen Milli Teknoloji Hamlesinin devleşen iradesi vardır. Eski Türkiye’nin hafızası; müttefiklerin ambargo mektuplarıyla titreyen, Kıbrıs’ta şehit verirken uçaklarına lastik bulamayan, kendi tankının paletini dökemeyen bir mahkumiyetin hikayesiydi. O dönemde bizlere dayatılan "siz yapamazsınız" ezberi, aslında sadece sanayimizi değil, ruhumuzu hedef alan bir prangaydı. Ancak o prangalar, bugün Kızılelma’nın insansız gövdesinde, Tayfun’un dikey atış sisteminde ve KAAN’ın beşinci nesil görünmezliğinde parçalanmıştır. Bu bir uyanış değil, bir şahlanıştır; üstündeki ölü toprağını teknolojik bir patlamayla atan Anadolu’nun, kendi genetik kodlarına geri dönüşüdür.
Bugün karşımızda, kendi gökyüzünün sınırlarını bizzat kendi mühendislerinin zekasıyla çizen, namlu ucunda başkasının icazetini beklemeyen bir dev var. Artık o eski uykulu dev uyandı; üstündeki ölü toprağını Kızılelma’nın kanat sesiyle, Tayfun’un gök gürültüsüyle attı.
Savunma sanayii, bu topraklarda sadece bir üretim hattı değil, bir istiklal beyannamesidir. Dün Ege’de, Akdeniz’de başkasının radarına yakalanmamak için dua edenlerin yerini; bugün Tayfun füzesiyle menzilini dostun güvenine, düşmanın korkusuna mühürleyen bir irade aldı. Artık "barıştık" dediğimiz o yüksek irtifa teknolojileri; Gökdoğan ve Bozdoğan ile gök vatanı korurken, Siper ile her türlü tehdide karşı aşılmaz bir kale inşa ediyor. Akıncı gökyüzünde bir satranç ustası gibi hamle yaparken, TCG Anadolu denizde bir yüzen kale olarak bayrak gezdiriyor. Bu sadece bir metal yığını değil; bu, asırlık bir aşağılık kompleksinin yerle bir edilişidir.
Üretimin dili de rengi de ruhu da değişti. Batı’nın "montaj atölyesi" olmaktan çıkan Türkiye, bugün Togg ile küresel otomotiv liginde "ben de varım" diyen, kendi uydusunu fırlatan, kendi milli muharip uçağı KAAN ile beşinci nesil bir geleceğe kanat açan bir güç merkezidir. Eski Türkiye’nin "icat çıkarma" diyen köhne zihniyeti, yerini Teknofest gençliğinin "dünyayı biz değiştireceğiz" haykırışına bıraktı. Artık savunma sanayiinden enerjiye, yazılımdan uzaya kadar her alanda "kalanlar" değil, oyun kuranlar sahnede. Bu yükseliş, bir partinin ya da bir zümrenin değil; tam bağımsızlık yemini etmiş bir milletin şahlanışıdır. Artık gökyüzü daha dar değil, ufuklar daha uzak değil; çünkü artık başkasının çizdiği sınırda değil, kendi füzelerimizin ulaştığı menzilde yaşıyoruz.
Kızılelma’nın kanat seslerinde sadece bir jet motorunun gürültüsü yok; o sesin içinde Malazgirt’in yankısı, İstanbul’un fethi, Çanakkale’nin direnci ve Büyük Taarruz’un kararlılığı var. Bu yükseliş, bir tarihsel rövanş değil; adaletin ve barışın tesisi için gereken gücün, ait olduğu ellere geri dönmesidir.
Artık gökyüzü daha dar değil, ufuklar bize yabancı değil. Çünkü biz artık başkasının çizdiği o "kırmızı çizgilerde" değil; kendi ufkumuzu kendimiz çizerek, kendi şafağımızı kendimiz sökerek yürüyoruz. Tayfun’un menzilinde, Kızılelma’nın gölgesinde ve KAAN’ın kanatlarında yükselen bu Türkiye; mazlumların sığınağı, zalimlerin korkulu rüyası ve parlak bir geleceğin sarsılmaz teminatıdır.
Şafak sökmedi, şafak bizzat biziz! Bu yürüyüş durdurulamaz, bu irade bükülemez